3/4/17

EL VENTILADOR DEL INFIERNU

La cabeza díbame d’un llau a otru como si d’una montaña rusa se tratare. Un ruíu cafiante a ventilador machacón intentaba abrime los güeyos. Los llabios llanzáben-y preguntes a la razón ensin denguna rempuesta sensata. Una lluvia sele pingábame una y otra vez la cara, inundando a tatás les pestañes que ficieron que los párpagos nun tuvieren otra que rendise y romper mansulinos el cierre a la vista. Un mundiu casi en blanco y negro abrióse a una inmensidá qu’abultaba nun tener fin. Vi que tolo qu’arrodiaba a la parte d’alantre de min yeren seres humanos silenciosos, que nun-y gorgutaben nin al silenciu. Caún tenía un ventilador al par d’él que movía les aspes pali que pali. La calor yera aforfugante y dexaba esnidiar el sudu pelos cuerpos en porriques. De xemes en cuando, el ventilador espardía gotes pente toles boques cercanos. Un ascu secudióme les vidayes y entamé a cuspir aquel sabor amarguxu. Oyíme glayar ónde coño tamos. Una voz arrogante soltó un don Xelu Payares faiga’l favor de callar. Sentí una carrapotada de miraes cruciándose cola mio persona. Púnxe-yos focicu llargu y retiraron avergoñaos la mirada.

El ventilador paróse y el sudu ayenu dexó de llegame. Quedé solu naquella inmensidá, denguna de les persones que m’acompañaben podía vese entós. Una lluz azul esfrezante baxó del techu y fízome tremar como a un paxarín en plena nevada. Una voz sicópata pronunció tres de min el mio nome. Escomencipié a sentir que la piel mecía’l fríu con un calor surdío de dalguién. Nun quería xirar la cabeza pero aquella voz garró la siella y movióla xabaz hasta que la mio nariz dio colos sos dientes sangrantes. Señor Payares, míreme cuando-y falo. Nun fuí quien a dici-y pallabra. Tien usté dalgún serviciu que lu desimia d’esti xuiciu. Los pensamientos enllenáronseme de cuernos, rabos y pieles encarnaes, talamente como dibuxaben a los diaños nos evanxelios. Toi faciéndo-y una pregunta, señor Payares, va contéstame d’una vez. El ser que tenía delantre de min tenía tola pinta de salir de los fueos del infiernu. Voi pone-ylo más claro, dalguna vez trabayó como mercenariu cuando taba vivu. Nun yera posible, taba muertu y nun sabía cuándo pasare cosa tala. Tatexé como un bederre pa ser a preguntá-y ónde m’alcontraba. Ta usté nos xulgaos del infiernu señor Payares asina que contésteme y a lo meyor cola usté pal llimbu. Nun fui a quitame la idega de que Dios yera’l que tenía de xulganos. Ta usté mui enquivocáu, como ve lléo-y el pensamientu, hai munchos xulgaos nesta otra vida, y a usté tocáron-y los xulgaos del infiernu. Entamé a esvocexar diciendo qu’aquello nun podía ser. Esti Yahveh ta como una chota, colo fácil que yera la Guerra Santa de Mahoma y dexábemos pa prau esti trámite tan babayu de los mercenarios. Mandé-y que fuere a frir guiyaes, que me dexare tranquilu. Usté sabrá, naide nun diba saber si fue mercenariu o non, podía dir darréu al llimbu xunto a asesinos, pederastes, lladrones, violadores, políticos, cures y toa esa triba xente que guerreen pa Yahveh a los exércitos de los otros Dioses. Díxe-y que tovía podía dir pal cielu. Mire que ye fatu, nel cielu tán tolos señoritangos de la Tierra y aquellos que llogren méritos nel llimbu. El diañu esapaeció enfocicáu, la lluz azul esfízose y tornaron los ventiladores col sudu de tola xente.

Pasiquín a pasu observé que m’averaba más y más a la llinia d’escuridá del horizonte. Les llárimes surdiéronme de los güeyos. Nun yera a creyer que fuere una persona mala na Tierra. Enxamás nun llevanté la voz a los xefes, a la familia, a los collacios… a naide, porque asina lo mandaba la Biblia y porque asina me salía d’adientro. Pero eso diba a camudar. Llevantéme d’un blincu y comencé a correr a nenyures col oxetivu de salime d’aquella llocura. Sentí un garrotazu na cabeza y espertéme na siella casi a piques de llegar a la escuridá.

Y llegóme’l turnu. Trespasé la llinia escura y vime delantre los xueces que diben decidír sobre la mio vida. Namái que me faló unu. Señor Payares, tien usté tres minutos pa cuntanos como fo la so esistencia. Enrabietéme tou y pregunté-y si diba servir pa dalgo aquello. Equí nel infiernu hai llugares meyores y peores pa pasar la eternidá. Díxe-y que pa que sirvíen tolos mandaos de la Biblia. Home, señor Payares, diben ustedes a tener una vida tan mansulina si nun los engañáremos. Decátese usté qu’entós faeríen más revoluciones y dalgunes d’elles saldríen bien y acabaríen col orde de los Dioses. Eché los tres minutos falando de tolo que nun fice por mor de la so vileza, tanto de dioses como de diaños, y finé mandándolos a toos a la mierda. La voz cantante del xuiciu entamó a riíse. Mire que son fatos los humanos, mire que-yos dexamos pistes pa que se decataren de la verdá. Porqué piensa qu’a los llugares ónde diba parar el dinero negro se-yos llamaba Paraísos Fiscales, y eso sólo pa pone-y un exemplu. Fatos, babayos, pazguatos, pininos, soplagaites,… y siguí diciéndome pallabres definitories pelos sieglos de los sieglos.


El 17 d'abril taremos de vacaciones.  El 15 de mayu espublizaráse un poema entituláu Visible Invisible col que volveremos a les andaes. Hasta entós, ta llueu.



.



20/3/17

MIRAES D’AIRE



Foles que serenen el camín onde los nuesos cuerpos crucien les miraes día tres día, ausentes de pallabres, ausentes de futuru, namái enllenes d’esi amor del que conoz los suspiros, del que suaña con un besu imposible, del que deseya esnudar cada migayu de cuerpu conocíu pero nun ye a ello, nun s’atreve a cariciar la piel que sonríe al pasar. Esos segundos onde les miraes d’aire nos averen mantienen la confianza en que quiciabes un día demos el pasu, cruciemos les manes, saborguiemos les llingües, axuntemos el sudu los nuesos cuerpos y seyamos a vivir mirándonos por hores, por díes, por años, por cuerpos etenros d’amor, de llocu sentir, de ti, de min.



El 3 d'abril tornaremos con una flash fiction de Los Payares entitulada El Ventilador del Infiernu. Hasta entós, ta llueu.



.

6/3/17

EL CAXERU

Nun me digáis cómo, pero entré tou enfotáu nun caxeru automáticu, saqué la tarxeta, marqué’l pin y solicité dineru. Al metelu na cartera, decatéme que nún de los billetes había dalgo de sangre, asina como si un mosquitín me picare y dexare la so marca nel papelín. Lo más raro yera que nun me facía falta’l pecuñu, qu’aquella mesma mañana fuere a otru caxeru a sacar. Caberamente tenía la cabeza a uves, bien fuere en casa, bien nel trabayu o bien cuando salía de picos pardos colos amigos. ¡Ai fiu! Nun dexes la chola onde la ropa llavar porque sinón diba destiñísete, dicíame mio madre cada vez que tenía ocasión. El casu yera que nun-y faltaba razón a la probe, acordies me diba faciendo mayor tenía menos chapeta qu’un neñu.

Decidí que me diba facer un home de verdá, tenía de controlar la mio vida y dexar de ser tan tarambaina. La primer decisión fo dexar la tarxeta del caxeru en casa. La segunda, nun tar toles nueches de folixa colos amigonos; y digo yo, nun taría del tou mal faceme con una moza que m’enderezare. La tercera, de xemes en cuando nun sedría malo da-y dalgo de dineru a mio madre, al fin de cuentes comía, mercaba ropa, consiguía tolos potingues pa échame en cuerpu y fumaba a cargu del patrimoniu familiar. La cuarta,…, la cuarta nun me dio tiempu a pensala, sonó’l teléfonu y garrelu darréu. Tratábase de Xandru Payares, collaciu dende’l colexu, que daba una fiesta pa celebrar que la so familia marchare de vacaciones y la casa teníala llibre. Escaecíme desiguida de los mios proyeutos, punxe ropa llimpio, gaste cerca una hora colos distintos potingues y salí a tou meter ensin avisar a mio madre que nun diba cenar, como de costume. Garré l’autobús, punxe’l iPod y escuché música hasta baxame na plaza los Fatos, talamente como llamábemos al llugar por ser de munchu ringorrangu. Oyíase’l xaréu dende la puerta’l portal, vese que Xandru Payares punxere a pinchar al Dj na terraza. Ensin decatame, entré nel caxeru automáticu del bancu qu’había nel edificiu y siguí los pasos davezu pa llograr dineru. Vese que los mosquitos taben a tou trapu, un malditu chupa sangres de barriu residencial picóme nel mesmu deu que l’anterior. Púnxeme tan engafetáu que saqué la tarxeta ensin facer denguna xestión. Al métela na cartera, alcontréme con qu’ésta taba atarraquitada de cuartos. Miré y miré esperando dalgún trucu de maxa, dalguna maravía qu’esplicare aquello. Alcordábame que tuviere polo menos más d’un mes entrando nos caxeros automáticos en nun sé qué suerte d’hipnosis. Dexé la sucursal, piqué la contraseña al timbre la casa, abriéronme la puerta y llancéme tou alloriáu al ascensor. Nun yera nueche pa pensar sinón pa baillar.



Pasé’l domingu chucáu na cama, notábame ensin fuerces, como si tuviere poseyíu por un mal de difícil desplicación. A les diez la nueche llevantéme muertu fame, garré la nevera y di-y un sobresaltu. Noté que baxaba les escaleres hasta’l portal. Nun quedare con naide, nin planificare nada, les piernes asemeyaben llevame flotando ensin que la mio chola les dirixere. Púnxeme a xiblar una canción que nunca escuchare pero, por embargu, sonábame. Oyérela na televisión, taba xuru d’ello. La lluz d’aquel llocal afalóme a acércame a él; nun sirvíen copes, nin comides, yera más, paecía vacíu. Había tres máquines y nun supe cuál usar. Averéme a la pegada al cristal, les otres taben oscures y nun me prestaron tanto. Xixilé que nun hubiere mosquitos, taba fartu de tantu picotazu. Una idega viénome a la cabeza, tábemos en iviernu y naquella estación nun había anxelinos que chuparen sangre. Metí de nueves la tarxeta, nun había mosquitu nin esperteyu que valieren. Al tecletear el pin volví sentir un picotazu. Yera nel deu col qu’emburriaba’l nueve. Garré la tarxeta y salí dando los calcaños. Entós decatéme. Les dos máquines oscures teníen clavaes unes estaques. Tremé como un rapacín y empobinéme pa casa.

Mio madre miróme los güeyos. Ablucó. Nun nos puede tar a pasar esto, fíu, soltó too siguíu. Quitóme les llaves y la tarxeta, pesllóme nel cuartu y aseguróse que naide nun m’ayudare a salir. Una borrina con golor de mugorientu adueñóse de la mio mirada. Ensin desplicación dala, esapaeció la borrina dexando a un caxeru delantre de min. La tarxeta taba introducida. Púnxeme a anotar el pin. Al llegar al nueve, una estaca esgonció’l caxeru. Yera madre que me garró enantes que cayere en suelu. Nun supe yá más nada.
 


Agora toi nuna clínica de desintosicación de les tarxetas de caxeros. Entré nel programa de Bancólicos Anónimos y los vampiros del dineru nun tuvieron más aquello que soltar les garres de la mio alma. Ten curiáu, al entamu nun te decates de nada, pero desiguida, zas, pues ser el siguiente.





El 20 de marzu taremos con toos vós con una prosa poética entitulada Miraes d'Aire. Hasta entós, ta llueu.



.

20/2/17

HOME ENSIN CONCIENCIA DALA



A ti,
         home de paya,
de boca atarraquitada

de patries de fumu
y muerte, vacía los bolsos
de la tierra qu’un día
enterró a los seres de llei

que nun dexaron que
ñarigares
dientro les sos vides
de llibertá

de paz

d’incomprensión
pa colos tos xefes
d’oru y puxarra
que descargaron les sos conciencies
de fueu,
         de sangre,
                  d’esistencies
arrampuñaes con avaricia

nos grifos de solidaridá
y amor
que filvanen les páxines
de versos sentíos.

Esos versos quiciabes dalgún día
señalaránte
                  como
                           a
                           s
                           e
                           s
                           í
                           n




El 6 de marzu espublizaráse la flash fiction de Los Payares entitulada El Caxeru. Hasta entós, ta llueu.



.

6/2/17

RETRANCA VERSUS SEÑARDÁ

Servando Payares y este que vos fala alcontrábamonos descansando del trabayu la mañana cuando vimos averase al gallu montes del carteru, tan entraxeáu como davezu, col enfotu de riíse del nuesu café de manga. Colamos peles caleyes pol aquello d’obligalu a metese per dalguna llamuerga qu’otra, amosándo-y a les clares que quiciabes el calzáu que traía nun yera lo más afayadizu pal llugar onde trabayaba. Tais mui graciosinos los dos, dicía enraxonáu de la que nos atopaba, dende que llegasti a vivir a esti pericuetu, rapaz, tais mui folgaos los dos. Tres años, llevaba tres años na mio nueva vida y nun la cambiaba por nada. Menos aínda si venía esti farfantón de mierda, siempre-y armábemos dalguna a cual más curiosa. Traigo la primer carta al to nome, rapacín, y el casu ye que ta certificada. Nun sé a qué alloriáu se-y pasaría pela chola certificar una carta pa esti ñeru de soledá, falaba’l que vivía arrodiáu de xente y nun yera a cruciar media pallabra con naide porque’l so cosmopolitismu nun-ylo permitía. A estes altures tenía los zapatos y parte’l traxe como pa dir a una ópera de cuchu nel teatru de más Ringurrangu de la capital. Écho-y un garabatu y despidímonos d’él con un simplayu soníu gorrín que-y remembraba que tenía de volver pela mesma llamuerga pela que vino.

Al marchar el botes llimpies, llancéme como un llocu a esgazar el certificáu. Tiré y tiré del sobre ensin llograr que s’abriere un rispiu. Mirélu y remirélu, enfurrúñeme y enraxonéme, tou ensin resultáu dalo. Guardélu na fardela a ver si’l tiempu llograba abrilu pero nun fue hasta qu’aportó la nueche y con ella el baille de les pantasmes. Suncia garróme como a un merucu y abrió toa allampiada la fardela en busca del certificáu. Qué faes, si ye miu, díxe-y mampirolu. Qué va ser tuyu, ye pa toos, arrespostióme mui rabanera. Allorié al decatame que tola caterma pantasmes arrodiábanos. Nun sé cómo lo fizo pero abriólu, púnxolu pa enriba y soltó una risuca que nun me presto nada. Los glayíos de les otres pantasmes sacó-y el llau estrella que nun-y conocía. Estimada Andecha d’Espíritus, entamó a lleer de la que cayí na siella más cercana con cara babayu. Iguái tou pa una folixa a lo grande. Llevamos convidáu de muncho aquello. Y firmaba la Güestia.

Pidimos pintura a mamplén nel chigre tienda, onde nun movieron nin un pelu de sorpresa. Punxímonos a pintar toles cases del pueblu como si tuvieren habitaes. Les pantasmes sacaron adornos de les más fondes invisibilidaes y punxerón el baille guapu a estazón. L’actividá enanchóse a toles hores del día, cuando había lluz el trabayu yera de los humanos y na escuridá de la nueche yera tiempu de la maxa los espíritus, too ello hasta que llegó la Güestía col so convidáu d’oru. Traíen cara d’arguyu mentanto’l convidáu regalábanos con un xestu de tristura que nin el gallu montes podía superar. La bandina gaites Pantasmal fizo sonar l’himnu portugués, estáu que fuere anfitrión nel Alcuentru Mundial de Güesties y del que yera’l convidáu. Punxímonos a echar sidra como llocos y fuimos toos a da-y un culín al home atristayáu, zarapicamos los unos colos otros y cayimos toos en suelu. Les risotaes nun se dexaron esperar y la retafila de pallabres con segundes, terceres y hasta cuartes intenciones entamaron a allegrar la folixa. La bandina Pantasmal dexóse escapar pelos cancios de ciegos, a sabiendes que toos díbemos cantalos. L’home murniu trató d’aguantar la risa ensin ser dafechu a ello. Ún de la Güestia díxonos que quiciabes aquella fuere la primer vez que viere l’allegría surdir pelos llabios d’aquel personaxe de gran fama na tierra portuguesa. Averéme a él con ganes de parola. De mano les monosílabes salíen d’a poco y a poco de los sos llabios. De sopetón, soltó dos pallabres siguíes: Fernando Pessoa, el so nome y apellíu. Díxome que yera un probe escritor que, una vez cálabre, entamó una xera perdifícil, facer la “Gran Enciclopedia de la Señardá”. Dalguién-y dixere que n’Asturies había escritores señardosos y vieno a recopilalos pa la so obra. Quise falar más ratu con él, pero Llarina garrólu pelos brazos y entamaron a baillar como si la vida nun fuere namái que valsiar. Suncia, cobiciosa, arrampuñó-ylu d’un tirón y dambos danzaron a lo lloco. Vasos de sidra, pallabres con sorna, cosadielles al debalu, comida a fartar, cantaraes desafinaes,… y toa una riestra de tradición folixera bombardiaron al probe lusu que nun via fin a tanta comedia.

-Perdonai, perdonai, ónde ta l’escusáu.

Foron les pallabres que pararon aquel xaréu. Voi yo con usté. Déxame a min. D’eso nada, yo sedré’l so anfitrión… Callái, a esti señor llévolu yo, acabó sentenciando Suncia. De la que volvieron, el lusitanu taba convencíu de da-y un xiru al so trabayu, yá nun diba ser “Gran Enciclopedia de la Señardá”, tornaríase en “¿Señarqué…? Ho”, una auténtica biblia de la retranca.






El 20 de febreru espublizaráse'l poema Homes ensin Conciencia dala. Hasta entós, ta llueu.




.

16/1/17

SEÑARDÁ

En pueblu yera más raro ver al carteru qu’a un gallu montés. La cabera visita del entraxeáu fo p’apurrime’l papelu del colexu eleutoral. Esta vez traíame un sobre en condiciones, d’esos qu’ún tien de firmar y tou. Ufierté-y un café como siempre y diome la escusa davezu, tovía-y quedaba munchu corréu que repartir. A quién diba engañar, quedábemos cuatro gatos na sierra y de xuru qu’al restu nun-yos tocaba cuntar cola so visita. Menudu estiráu, nun-y valía’l café de manga, tenía ser de cafetera. Pa vengame d’él, nun-y abrí la carta en dellos díes; qué dellos díes, escaecióseme dafechu nel caxón onde metía toles babayaes. Qué queréis que vos diga, siendo l’únicu vecín del pueblu y viviendo na casa más alta de tola rodiada, pa qué me facía falta una carta.

Ver de cuando en vez la furgoneta del carteru yera un luxu de la de coyer. Que te viniere otru coche, eso tinía de ser un aventáu que s’enquivocó hai muncho de carretera. Bones tardes, me dixo’l rapaz. Polo menos enseñáron-y les regles de cortesía. Ye usté’l señor Servando Payares. Coime, a qué mandaben a un espía a aquelles tierres xabaces. Mire, mandámos-y hai pocu un sobre y tovía nun nos dio contestáu. Anda, coime, ye que tovia nun lu abrí. Déxame d’una pieza, que tovía nun lu abrió depués de casi un mes. Ye qu’equí’l tiempu cuerre acordies al airón que sople. Pues mire, yera una encuesta que tamos a facer a la xente que vive en zones despoblaes. Pues si tán despoblaes, yo nun cumplo los requisitos, el pueblu cuenta con diez pites, unos cuantos coneyos, la mio vaquina llechera, una riestra gatos, los dos perros y yo, si-y paecemos pocos. Ta bien, de poca población. Pero qué coño quier usté. Si nun-y importa, fáigo-y yo la encuesta. Cómo-y apeteza.

¡Ai coime col enteráu aquel, yera peor que’l carteru! Qué como llevaba la soledá; qué si nun me prestaría vivir nuna ciudá onde tendría más servicios qu’equí; qué la señardá nun ye bueno pa naíde… Tochura tras tochura, hasta la tochura final. Qué opina usté de la subida del IVA nos productos de primera necesidá. Qué ye eso del IVA, rapacín, ye que nel chigre tienda d’abaxo nun me lo desplicaron. Val, póngo-y nun sabe nun contesta. Pues yá ta. El casu yera que se ficiere de nueche y al rapazu dába-y nun se qué andar col coche per aquelles caleyes de dios ensin un rispiu de lluz. ¡Ai santín! Ésti yera’l caberu bichu nel engranaxe de la sociedá que llamen moderno. Convidélu a cenar y a dormir na cama los mios padres.

N’acabantes cenar, entamamos a da-y al oruxu de toxu que facía. Cada vasu, el rapazu cortábase menos la llingua pa dicir fataes. Tien usté de pasar una aburrición enorme equí solu. Que va, rapaz, toi na mio tierra y colos míos. Nun me diga que nun siente señardá pola so ausencia. ¿Ausencia? Tú nun tas no que se celebra. Mira rapaz, voi tener de convidate a ún de los bailles del pueblu. Miró como’l que mira a un tarambaina yá enfiláu. Déxese de babayaes y vaiga dormila. Paezme que tienes pocu mundiu. Ven p’aca. Garrélu y llevélu pa la tenada. Entamé a falar col porteru del baille pa que dexare entrar al rapaz. Cuído qu’al probitín escomencipiába-y a tremar el cuerpu de mieu pola so persona. Nun m’estraña que pensare que taba llocu. El porteru tornó de pregunta-y a l’andecha d’espíritus si’l rapaz entraba o non. La rempuesta fo afirmativa. Lluces, pantasmes a fartar, una orquestina que partía la pana, comida y bebida dexábase ver a fargataes en meses llargues y Llarina dándome un chuchu de los qu’allucinen a les xatines. El mui santu arremelló los güeyos y, de sópitu, entamó a clisalos. Suncia garrólu pa baillar y nun lu soltó namái que pa comer o beber. Nun sé de lo que falaron, pero nun pararon de riir, xuntar les llingües y baillar. Nun lo pasó tan bien en tola so curtia vida.
El rapaz alboreció na cama de mios padres con cara de melandru rellamíu pola so melandruca. Tovía se vía’l llau en que tuviere chucada Suncia. Nun dormí tan bien na mio vida, me dixo. Entainó a xubise nel coche y tornar pa la ciudá. Yo dexe que marchare a sabiendes que nel so interior dalgo nuevo refervía.



Pasó casi un añu, y dalguna visita del entraxeáu, enantes de tornar ver al so coche volar como un aigla pelos caberos vericuetos que llevaben a casa. El rapazu llanzóse a abrazame de la que repetía qu’agora sabía lo que yera señardá. Finó’l contratu les encuestes y tuvo d’emigrar pa los países nórdicos. Ellí la percibió no que pensaba la primera vez. Tornó a la ciudá de nacencia pero nun dexó de sentila. Dálgo-y diere naquellos oruxos que nun tornó a ser el mesmu. Vi que’l coche venía cargáu col so equipaxe, que camentaba quedase. Agora hai en pueblu diez pites, dalgunos coneyos, la nuesa vaca llechera, una riestra gatos, los dos perros y dos homes, dos homes estelaos polos bailles pantasmales de la nueche.




El 6 de febreru taremos otra vuelta con toos vós cola flash fiction de Los Payares entitulada Retranca versus Señardá. Hasta entós, ta llueu.




.


19/12/16

LA VIDA



Escaez al candáu de la vida
y permite esconsonar corazones
en máxiques llunes
que marmullen,
que dexen cayer
         piyames
al llagu de la conciencia,
de la sable
qu’esvaría
a la fola,
demientres los pexes
garren les cañes
pa pescar ilusiones
a los gatos que se cañiquen
en fueyes
nes que ta escrita
namái
una
pallabra,
la pallabra,
la única,
amor.



Llegaron les vacaciones asina que nos vemos el 16 de xineru del 2017 cola flash fiction de Los Payares entitulada Señardá. Hasta entós, ta llueu.





.